Een luxueuze wandeling

Vandaag heb ik een wandeling gemaakt die ik eigenlijk elk jaar in het voorjaar wel een keer maak, de afgelopen 2 jaar echter niet, toen liep ik te slecht.
We begonnen in Noord Twente bij de watermolen van Bels met een "koffie compleet".  Jacobus ziet al het lekkers wel zitten.

Het is prachtig weer en we beginnen aan een wandeling door het bos.

Jacobus  zit in het zijvak van mijn rugzak en kan zo lekker rondkijken naar al het moois in het bos.
De afgelopen week was het eindelijk wat warmer, en dus hebben de beukenbomen ineens blad. Het is stil in het bos, de vogels zingen en benadrukken daarmee de stilte in het bos.

Je kunt je nauwlijks iets mooiers voorstellen dan het transparante groen van jong beukenblad. Het is eigenlijk niet op een foto te vatten, maarik doe toch een poging. Maar eigenlijk moet gewoon iedereen in deze tijd het bos in om zich omhuld te weten door dit wonder van elk voorjaar weer opnieuw.
Ik stel mij het bos voor door de ogen van mijn nieuwe aapje, wat is er dan veel moois te zien en wat kun je je verwonderen over de natuur in ons land.

Jacobus vindt een heerlijk bedje van mos .

"Kijk eens wat een mooi bloemetje;  het kleurt prachtig bij mijn broek. Ik wil er eentje in mijn oor!!"

"Ben ik nou niet mooi?"

Na een uur lopen komen we bij theehuis Dennenoord en daar bestel ik een potje thee met notencake. Natuurlijk is er ook breiwerk mee.
Dan weer terug naar de watermolen van Bels, daar staat mijn auto. In het totaal heb ik 8,5 km gelopen, een record en als ik aankom bij de watermolen doen mijn benen pijn. Ik besluit een salade te nemen, dan kan thuis lekker op de bank gaan zitten met mijn benen omhoog.

Dit aapje heb ik gebreid van Schoppel Osiris.  Ik ben de inventaris van mijn kraam op de handwerkbeurs aan het samenstellen en in wil graag van alles ook voorbeelden hebben. Dit aapje komt dus ook op de kraam tzt.

Meubelmaker in het klein

Hier liet ik jullie zien dat oma beer haar zinnen had gezet op een mooie klassieke schommelstoel. Dat kan ze natuurlijk wel willen, maar dan zal ik hem toch moeten maken. Hierboven zie je de stoel in de maak. Oma moet even passen, en Lijs vindt de stoel al lang mooi genoeg, ze zit gelijk bij oma op schoot. Het is wel jammer dat de stoel  nog niet schommelt.

Vrijdag heb ik eens tussen de resten hout gekeken en ik vond dit stuk kersenhout, er is ooit een deel van een harp uitgezaagd, en terwijl de punnikmachine (links boven)  de laatste stukken van "de rode draad"  punnikt, ga ik aan het zagen.

Na een uurtje heb ik een stapel balkjes, morgen verder.

Zaterdag ziet de stoel er zo uit. Oma beer moet regelmatig passen. Ik gebruik een "grote" bouwtekening als leidraad,  maar omdat een beer niet precies de verhoudingen van een klein mensje heeft, moet ik toch zo hier en daar wat aanpassen.

Voor dit project heb ik ook nog een nieuw gereedschapje aangeschaft. 

Het is een set van 3 hele grote "puntenslijpers" waarmee je balkjes naar het einde toe taps kunt laten toelopen. De slijpers hebben een verschillende dikte.  Gelukkig waren de mensen van Baptist uit Arnhem zo aardig om vrijdag speciaal voor mij dit pakje naar de post te brengen, zodat ik de slijpers zaterdag had en ermee aan het werk kon. Dat is nog eens service!!

Ik gebruik deze slijpers om de verbindingsbalkjes tussen de poten te vormen.

Morgen verder, als ik met zo iets bezig ben, dan moet het ook gewoon af. Ik denk dat ik zeker nog wel 2 dagen nodig heb om alle onderdelen van de stoel mooi in vorm te snijden en schaven.

Het patroon van de Bucky Beanie

Het patroon van de voetbalmuts, Bucky Beanie, is af. Hier introduceerde ik deze muts, met mooie foto's op het hoofd van Erik. Hier kun je lezen hoe je het patroon kunt kopen.

.

Het idee om te spelen met het ontwerp van een voetbal was al eerder bij mij opgekomen. Ik ben bezig met het ontwerpen van een serie gebreide en dan gevilte tassen, gebaseers op het model van een voetbal, zoals ik eerder al heb verteld, het ontwerp van Buckminster.

De tas zal dan ook de Bucky Bag heten. Er komen verschillende maten en modellen, samen op één patroon. Mijn planning is om dat patroon op de handwerkbeurs in Rotterdam, in oktober dus te presenteren.

Toen ik één tas klaar had, zag het ineens, het kon ook een muts worden, een voetbalmuts,  en met het oog op het EK voetbal heb ik dat patroon voorrang gegeven.

Zelf ben ik niet zo'n voetbalgek, maar evenementen als het EK en WK volg ik dan weer wel, puur chauvinisme
Met die muts zul mij echter niet zien lopen.

Nieuw begin

Een enorm stuk hout, prachtig kersenhout. Het is 5 cm dik,  ruim 30 cm breed en 2,45 meter lang en het weegt  25 kilo. Van die 25 blijven er slechts 6 over, 6 kilo harp.

Ik heb er zin in. Ik heb welliswaar recent een harp gerepareerd,  maar het is heel lang geleden dat ik zo'n stuk hout het huis in heb gedragen met het doel er een harp van te maken.

Trouwe lezers van mijn weblog weten dat ik mijn enkels brak en daardoor meer dan een jaar uitgeschakeld ben geweest. Hoewel ik al meer dan een jaar "genezen" ben, voel ik me nu pas in staat om met dit soort grote stukken hout in de weer te zijn.

Ik moet nog even wachten met zagen en boren. Op dit moment is mijn boormachine nog steeds druk met een ander werkje. Punniken en zagen in dezelfde ruimte is niet zo'n goed idee. Misschien besluit ik wel dat de boormachine opverdag moet boren en 's avonds punniken.

Het wordt net zo'n harp als je hier kunt zien, alleen met een ander ornament. Iedere klant die bij mij een harp laat bouwen, kiest zijn eigen ornament, zodat idere harp uniek voor die persoon wordt.

De toekomstige eigenaar van deze harp heeft dit ornament gekozen, een levensboom en een keltische knoop in één, je kunt er allerlei symboliek in bedenken. Ik zal hem netjes in de harp snijden.

Origineel naar een EK-feest met een Bucky Beanie

Iets heel anders deze keer, een muts, speciaal otworpen voor het komende EK. De Bucky Beanie. Het model is gebaseerd opde klassieke voetbal, die bestaat uit 20 zeshoeken en 12 vijfhoeken. Deze muts is ook opgebouwd uit (oranje ) zeshoeken en (zwarte ) vijfhoeken.

Deze vorm is ooit bedacht door een meneer Buckminster en sindsdien heet een voetbal met deze vorm ook wel een Bucky Ball. Dat verhaal wist ik eigenlijk, dank aan Rachel uit mijn breiclub met wie ik gisteren heb nagedacht over een leuke naam voor deze muts: the Bucky Beanie

Aan beide zijkanten heb ik een vijfhoek vervangen door een veel grotere rood-wit-blauwe oorflap.

Ik heb deze voetbalmuts hier uitgevoerd als NL  EKmuts,  maar je kunt hem natuurlijk ook in andere kleuren breien.  Als je per ongeluk toch voor Duitsland bent dan wordt hij ongeveer zo:

Je  kunt hem natuurlijk ook breien in de kleuren van de voetbalclub van je (klein)kind en dan kan hij/zij hem de hele winter dragen naar de training en naar wedstrijden.

Nog even wachten, het patroon is bijna klaar. De muts op het patroon is geschikt voor hoofden van ongeveer 55 to 60 cm omtrek,  kortom ook geschikt voor volwassenen die naar een EKfeestje gaan.

Erik,  bedankt voor het showen van de muts.

Hoe je een boormachine kunt leren punniken

Mijn nieuwe prentenboek krijgt als titel:  "De rode draad" .  Voor dit boek heb ik een heel lang mooi dik rood koord nodig, het liefst gepunnikt, want dat staat mooi in de gebreide sfeer van het boek en bovendien kun je in een gepunnikt koord een ijzerdraadje schuiven zodat je het - bv als springtouw -  in vorm kunt buigen. Nu heb ik al een heel stuk koord gemaakt voor een boom. Hiervoor heb ik mijn sokkenbreimachine gebruikt, en dat was een behoorlijke aanslag op mijn schouder.  Van het rode koord heb ik ongeveer 2 keer zo veel nodig. Wat te doen??
Twee weken geleden zag ik bij een vriendin  dit machientje:

Het is een punnikmachientje, maar hij is veel groter dan de machientjes die ik eerder wel eens heb gezien, zodat je er dik garen op kunt punniken, en dat levert een prachtig dik koord. Ik mocht het machientje lenen en helemaal blij ging ik ermee naar huis.

Echter, nadat ik er 1 (van de 12 die ik nodig heb)  bol wol op had gepunnikt bleek het gebruik van deze machine een nog grotere aanslag op mijn schouder dan de sokkenbreimachine, en bovendien kreeg ik het idee dat het machientje toch ook niet echt voor dit gebruik is gemaakt, ik betwijfelde of het machientje het 12 bollen van 100 gram zou uithouden.  Tja, ....  ondertussen had ik wel 12 strengen Schoppel reggae rood geverfd (de goede kleur is helaas niet te koop) en ik had mijn zinnen gezet op dit koord. 
Toen ben ik gaan denken over een motortje op de punnikmachine, en na een hele tijd knutselen, en na een aantal mislukkingen, heb ik nu een werkend systeem, dat bestaat uit mijn kolomboormachine, een lego-constructie (ik heb nog een grote voorraad lego uit de tijd dat de kinderen klein waren en ik heb er toen ook veel mee gespeeld, dus ik weet hoe het werkt)  die het toerental drastisch verlaagt en het punnikmachientje waar ik een holle houten kruk in heb gestopt voor de aandrijving, aan de punnikmachine heb ik niets veranderd, die wil ik toch netjes in zijn originele staat weer aan de eigenaresse teuggeven.

 Het systeem dat ik nu heb werk prima. De punnikmachine draait heel rustig (ongeveer 1 steek per seconde) en dat maakt dat de machine niet wordt overbelast; ik ben ervan overtuigd dat hij het op deze manier 1200 gram gaat volhouden. Op dit moment wordt de 4e bol gepunnikt.

Hier zie je mijn lego-constructie, met een aantal tandwielen reduceer ik de draaisnelheid van de boor tot een toerental dat de punnikmachine gemakkelijk aan kan. De lego-constructie is duidelijk de zwakste schakel in het geheel, dat is wel prettig,  mocht er iets mis gaan (dat is tot nu toe niet gebeurd) dan schiet er eerder een legoblokje los dan dat de punnikmachine kapot wordt getrokken.

Waar dat koord voor gaat dienen?? Dan zul je toch geduld moeten hebben en het boek afwachten.

Mocht iemand precies zo'n machientje hebben (ik bedoel alleen de grote singer spool knitter en niet een kleine punnikmachine van een ander  merk) en hem willen verkopen, dan houd ik mij aanbevolen.

Op speciaal verzoek

Een vrouw op de beurs kocht een patroon van Joris met wol in de kleuren van deze Joris. Ze vroeg zich af of er een foto van deze Joris op de weblog stond, en ik beloofde hem erop te zetten.

Maar ja, zo'n beest kan natuurlijk geen moment rustig op zijn stoeltje blijven zitten ....

Het stoeltje kocht ik op de beurs bij mijn buurkraam.

De beurs in Houten

Zoals je in mijn vorige berichtje hebt kunnen lezen, was ik maandag op de poppen- en berenbeurs in Houten. Hierboven zie je onze stand. Heerlijk, in tegenstelling tot hoe jullie mij op de handwerkbeurs in een klein hoekje in een kraam zagen, had ik nu een hele stand tot mijn beschikking, waar ik patronen, maar ook wol heb verkocht.

Rechts op de kraam zie je al mijn voorbeelden, de wol voor deze voorbeelden had ik allemaal in de verkoop, links zie je een heel legertje BeraVera apen, dat zijn de apen die we vorig jaar in Bulgarije hebben laten breien. Aan de lijn hangen 2 postertjes, de aankondiging van het eerste prentenboek met de titel "Ik vind je lief".

Dit is de omslag van het boek, zoals je ziet, zal het aan het einde van de zomer uitkomen.  (Het boek met de Lijsjes waar jullie al foto's van hebben gezien moet nog helemaal gemaakt worden en zal dus ook nog wat langer op zich laten wachten.)

Deze dieren komen voor in het boek. Alle garens in de kleuren van de dieren in het boek zijn bij mij te koop.

Het was een leuke beurs, minder druk dan de handwerkbeurs, maar dat gaf Anna en mij de kans om op een rustige manier proef te draaien in een hele stand met patronen en wol.  In oktober en februari zal ik op de handwerkbeurzen in Rotterdam en Zwolle ook zelf een hele stand huren, om daar patronen, wol èn ... prentenboeken te verkopen.

(Ik ben komend weekend niet op de brei- en haakdagen en Nieuwegein, 2 weekenden achter elkaar ia me te veel.)

Poppen en Berenbeurs in Houten

We zijn er allemaal klaar voor, maandag (2e paasdag) gaan we met z'n allen op reis, naar Houten, naar de Poppen(huizen)- en Beren beurs.

Ik ben daar en verkoop natuurlijk patronen, maar voor het eerste ook wol. Al het garen dat ik heb gebruikt voor de beesten op deze foto heb ik te koop.

Meer informatie over de beurs vind je hier.

Klik hier om deze kortingbon te downloaden

Stoel perikelen

Dit is oma beer. Oma beer mag ook in het prentenboek. Oma beer kan heel goed breien, en dat zal ze in het boek dan ook doen, maar dan wil ze wel graag een lekkere stoel om in te zitten.

Ik heb eens met oma beer overlegd, wat voor stoel wil ze? Zullen we zo'n leuke moderne steigerhouten loungestoel doen, of toch liever een klassieke schommelstoel.

En loungestoel is snel in elkaar geknutseld. Oma beer gaat er eens in zitten. Best een lekkere stoel, maar hij is een beetje krap geworden, en ja, klassiek past misschien toch wel beter bij haar. Ze gaat de stoel nog eens van een afstandje bekijken.

Ze had niet gezien dat Jacobus al in de boom op de loer zat, zodra ze opstaat, springt Jacobus uit de boom en zit hij in de stoel. "Helemaal goed, precies voor mij!!", roept hij.  Hij is niet meer uit de stoel weg te slaan.

Nou ja, oma wil toch liever klassiek, ze heeft haar zinnen gezet op zo'n stoel:

Ik geloof dat ik maar naar de houtwinkel ga.

Prentenboek

Trouwe lezers van mijn blog weten het, ik ben bezig met een prentenboek. Inmiddels is er al het één en ander klaar. 3 Lijsjes spelen de hoofdrol in het boek. Verder heb ik een boom nodig en een oma beer. Een gebreide boom, dat heeft heel wat van mijn inventiviteit gevraagd, maar na een tijd proberen heb ik nu dan toch een boom in elkaar geknutseld. Vanmiddag heb ik eens wat geexperimenteerd met foto's voor het boek, het zijn zeker nog niet de definitieve foto's, waarschijnlijk worden die gemaakt door een professionele fotograaf. Het volgende is vandaag uit mijn camera gekomen

Karel doet net of hij een paashaas is.

En nu maar hopen dat hij mij bij mijn paasontbijt een lekker zacht gekookt eitje brengt.

De rugzak is heel eenvoudig: Ik heb een eierwarmer gehaakt. Er zit één band aan die kruiselings over de buik en dan om de rug van Karel zit. 

Klaar

In het najaar liet ik een kapotte harp zien. Hij was gevallen en de bovenkant was in tweeën. Ik  heb het bovenste deel van de harp helemaal vervangen, alles weer in elkaar gepast en nu is hij klaar, en hij speelt weer, Tets is blij, en ik ook, want een deel van een bestaande harp vervangen is haast nog lastiger dan een hele nieuwe harp maken.

Dit is een staatsie portret van de harp, zoals ik van alle harpen maak die ik bouw,

en hier zie je een detail van het ornament dat ik heb gesneden. Het is een distel, de nationale bloem van Schotland, waar dit soort keltische harpen oorspronkelijk werden gebruikt.

Tot slot kun je hier ook nog zien en horen dat hij het echt weer doet (excuses voor de matige kwaliteit van het filmpje)

berichtjes over de reparatie van de harp vind je

hier, hier, hier en hier.